Πέρυσι, αμέσως μετά τις εκλογές και σε συζήτηση με γνωστό μου από τα παλιά που υπηρέτησε ως συνεργάτης υφυπουργού της προηγούμενης κυβέρνησης, μου είχε τονίσει: «Καλές οι προσθέσεις, η όρεξη, τα σχέδια και οι οραματικές πολιτικές, ωστόσο όλα αυτά θα πρέπει να περάσουν από το… τέρας του Δημοσίου, των ανθρώπων του και της γραφειοκρατίας».
Σημαντικό ποσοστό στελεχών της σημερινής κυβέρνησης, με πρώτο και καλύτερο τον ίδιο τον πρωθυπουργό έχουν ταχθεί σε μια διαρκή προσπάθεια ψηφιοποίησης επιμέρους τομέων της δημόσιας διοίκησης, προκειμένου να δοθεί μια πολυπόθητη ώθηση προς το πιο σύγχρονο, το ταχύτερο, το αποτελεσματικότερο, το πιο εύκολο και πιο αποδοτικό Κράτος. Δίχως περιττές καθυστερήσεις, διαδικασίες επί διαδικασιών και έγγραφα επί εγγράφων, αναρίθμητες σφραγίδες, ατέλειωτοι διάδρομοι, διαδοχικές επισκέψεις σε γραφεία και εν τέλει ταλαιπωρία μόνο και μόνο στην σκέψη για την (αναγκαστική) διάδραση με τον Δημόσιο τομέα και τις επιμέρους υπηρεσίες του.
Η πανδημία του κορωνοϊού, που συνδυάστηκε με το 50ημερο lockdown, αποτέλεσε την ευκαιρία που αναζητούσαν οι δυνάμεις που μάχονται υπέρ του ΙΤ εκσυγχρονισμού προκειμένου να ωθήσουν δυναμικά μα και εμπράκτως τα όσα πρεσβεύουν στην πράξη. Και το εκμεταλλεύτηκαν πλήρως, λανσάροντας «φρέσκιες» υπηρεσίες και δεδομένα, που εξέπληξαν ευχάριστα, απλοποιώντας δράσεις και λειτουργίες, οι οποίες ταλαιπωρούσαν μέχρι πρότινος κάθε πολίτη.
Κάτι, ωστόσο, που δεν φάνηκε να ενθουσιάζει τους «παραδοσιακούς» μονομάχους-μαχητές της οπισθοδρόμησης, οι οποίοι ένιωσαν να απειλούνται και αποφάσισαν να αντισταθούν εμπράκτως.
Το πρώτο πεδίο μάχης, το ΙΚΑ. «Μπαρουτοκαπνισμένοι» μαχητές της άρνησης της προόδου, της τεχνολογίας και της εξέλιξης, σκληρόπετσοι, υπέρμαχοι της στασιμότητας, αμετανόητοι εραστές του χαρτιού, του στυλό, μέχρι fax το πολύ, en extremis!
Πως αλλιώς να χαρακτηριστούν τα στελέχη του σε κεντρικό υποκατάστημα της πρωτεύουσας, όταν σειρά επιχειρήσεων βρίσκονται αντιμέτωπες με την αναγκαιότητα να μεταφέρουν την έδρα τους σε άλλη γειτονιά της μεγάλης μας πόλης. Τα ζητούμενα από την πλευρά των ζηλωτών της οπισθοδρόμησης προς τους επαγγελματίες από εξωφρενικά μέχρι άνω ποταμών: έγραφα επί εγγράφων, απαιτητά σε hard copy, απουσία e-mail και εν γένει άλλου τρόπου αποστολής, παρά μόνο μέσω fax, μέχρι άγνοια και αδυναμία παροχής χρηστικών πληροφοριών της λογικής λ.χ. σε ποιο υποκατάστημα θα πρέπει να απευθυνθούν εφόσον μεταφέρουν την έδρα στην τάδε ή την δείνα περιοχή. Μάλιστα, το άκρως άωτον του αντιεπαγγελματισμού, του ωχαδερφισμού, της παράνοιας, της αδιαφορίας και του ζαμανφουτισμού εκφράζεται στις παρακάτω 14 λέξεις: «Μόλις βρείτε που ανήκετε, θα μας τηλεφωνήσετε ώστε να μας ενημερώσετε κι εμάς σχετικά;»
Κι όμως, οι προαναφερθείσες ενέργειες, κινήσεις και στιχομυθίες έλαβαν χώρα στην πατρίδα μας εν έτη 2020. Για την ακρίβεια, κάτι λιγότερο από 2 και κάτι ψιλά μήνες πριν εισέλθουμε στο 2021.
Ξέρετε, τότε που η Ελλάδα συμπληρώνει 2 αιώνες από την στιγμή κατά την οποία μια… δράκα φωτισμένων πατριωτών αποφάσισαν να υψώσουν τα λάβαρα και να αγωνιστούν για την απελευθέρωσή τους από τον «Τουρκικό ζυγό » που τους καταδυνάστευε επί 4 αιώνες. Το ερώτημα είναι για πόσο θα επιτρέπουν οι πολλοί στους λίγους (κατά κυριολεξία και εν πλήρη έκταση) να καταδυναστεύουν την καθημερινότητά τους, και επιπροσθέτως να τους πληρώνουν!
Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία, όπως ισχυριζόταν και ο ποιητής…
