Οι πιέσεις που δέχονται οι διαχειριστές “κόκκινων” δανείων, τόσο από τα funds που αγόρασαν τα προβληματικά δάνεια των τραπεζών όσο και από τις ίδιες τις τράπεζες και εν μέρη και από το Δημόσιο που έχει εγγυηθεί μέρος τους.
Σύμφωνα με τραπεζικά στελέχη που έχουν πλήρη γνώση του θέματος εξ αντικειμένου, οι servicers έχουν ζητήσει να διασυνδεθούν με τη βάση δεδομένων της
ΑΑΔΕ και να αποκτήσουν πρόσβαση στα φορολογικά στοιχεία για τους οφειλέτες!
Ουσιαστικά, εμμέσως πλην σαφώς ζητούν κατάργηση (για… χαλάρωση μιλάνε επισήμως) του φορολογικού απορρήτου των Ελλήνων πολιτών! Με απλά λόγια, θα μπορούν οι servicers να «βλέπουν» στο μητρώο της Εφορίας τα πάντα που περιλαμβάνει κάθε ΑΦΜ των φορολογουμένων.
Αρωγός στις προσπάθειες αυτές των funds και των servicers ήρθε να προστεθεί το γνωστό μας
ΔΝΤ, το οποίο επισημαίνει ότι οι διαχειριστές κινούνται μέχρι τώρα πολύ αργά για την ανάκτηση οφειλών από τα κόκκινα δάνεια, γιατί τους λείπουν σημαντικές πληροφορίες περίπου για το ένα τρίτο (!) των οφειλετών.
Η κυβέρνηση, πάντως, παρά τις πιέσεις των servicers και τις διαπιστώσεις -επισημάνσεις – προτροπές του ΔΝΤ, δεν σκοπεύει να υποχωρήσει. Και αυτό γιατί, όπως επισημαίνουν τραπεζικοί παράγοντες και μεγάλα δικηγορικά γραφεία, θα αυτοκτονούσε πολιτικά, ειδικά αν έπαιρνε μια τέτοια απόφαση αυτή την περίοδο, προ των επικείμενων εκλογών. Συνεπώς, όσο και αν πιέζεται να «ανοίξει» τις βάσεις δεδομένων της ΑΑΔΕ, για καθαρά πολιτικούς λόγους, δεν θα το κάνει.
Μόνο και μόνο να σκεφτεί κανείς; την οργή που θα ξεσπούσε, όχι μόνο από όσους έχουν “κοκκινήσει”, αλλά από όλους τους φορολογούμενους, που δεν θα ήθελαν για κανέναν απολύτως λόγο να βρίσκονται και στις λίστες ιδιωτών, με ότι κι αν αυτό σημαίνει για την προστασία του φορολογικού τους απορρήτου.
To CVC, η Δέλτα και ποιοι είναι οι τρεις ενδιαφερόμενοι
Σε ένα στάδιο που μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να χαρακτηριστεί προχωρημένο, βρίσκονται η διοίκηση της Δέλτα γαλακτοβιομηχανίας και φυσικά το fund CVC Capital στο οποίο ανήκει, με ενδιαφερόμενες εταιρείες και επιχειρηματίες, οι οποίοι έχουν ισχυρή και πολύχρονη παρουσία στο χώρο των τροφίμων.
Το CVC είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θέλει να απεμπλακεί από σειρά επενδύσεών του στην Ελλάδα, αποκομίζοντας φυσικά και σημαντικά κέρδη, αλλά δεν είναι πάντα εύκολο να βρεθούν οι αγοραστές εκείνοι, που θα ικανοποιούν τις απαιτήσεις του.
Ακριβώς αυτό έχει συμβεί με την περίπτωση της
Δέλτα, με το τίμημα στην πρώτη φάση των συζητήσεων να έχει τεθεί υψηλότερα των σημερινών, σημαντικά λογικότερων απαιτήσεων και για το λόγο αυτό δεν υπήρξε συνέχεια και για ένα διάστημα “πάγωσαν” οι όποιες επαφές με ενδιαφερόμενους.
Σήμερα, έχουν ενεργοποιηθεί και πάλι οι δίαυλοι με επιχειρήσεις και επιχειρηματίες του κλάδου τροφίμων, με ειλημμένη προφανώς την απόφαση του fund να καταλήξει σε συμφωνία, με έναν εκ των ενδιαφερομένων.
Το θετικό για λογαριασμό του πωλητή είναι ότι οι ενδιαφερόμενοι, όπως αποκαλύπτει σήμερα η στήλη, είναι τρεις, ήτοι τα Ελληνικά Γαλακτοπωλεία (Όλυμπος) των αδελφών Σαράντη, η ΜΕΒΓΑΛ της Μαίρης Χατζάκου και ο επιχειρηματίας και πρόεδρος του ΣΕΒ, Σπύρος Θεοδωρόπουλος. Ο οποίος, σημειωτέον, μετέχει και στη μετοχική σύνθεση της ΜΕΒΓΑΛ, κατέχοντας το 21,4%, ενώ το 64,8% το ελέγχει η οικογένεια της Μαίρης Χατζάκου και το 13,8% η Νίκη Χατζάκου.
Σύμφωνα με τις πηγές μας το τίμημα που συζητείται, κινείται πλέον στα επίπεδα των 300 εκατ. ευρώ, αλλά ένα από τα επίμαχα σημεία των συζητήσεων προφανώς αφορά στις υποχρεώσεις της γαλακτοβιομηχανίας και αυτό το γεγονός είναι που καθυστερεί τις προδιαγεγραμμένες εξελίξεις, μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη φόρμουλα μεταξύ των δύο πλευρών.
Επικρατέστερος αγοραστής; Αν το ήξερα θα έπαιζα χθες eurojackpot, κάτι…ψιλά θα μοίραζε. Πάντως, εδώ ισχύει το “πολλές φορές πάει η στάμνα για νερό…”.
Γ. Περιστέρης 1: Απαιτούνται πλέον ανθεκτικές υποδομές, διττής χρησιμότητας
Ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του Ομίλου ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, Γιώργος Περιστέρης, κατά την τοποθέτησή του στο συνέδριο «Επενδύοντας στην Αλλαγή: Πώς μεταμορφώνεται η Κρήτη», το οποίο διεξήχθη στα Χανιά, είχε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις, που δεν αφορούν μόνο το πεδίο δράσης του ομίλου του.
Ο κ. Περιστέρης επισήμανε ότι η παρατεταμένη περίοδος ειρήνης, η δυτική παγκόσμια πρωτοκαθεδρία και το ελεύθερο εμπόριο δεν μπορούν πλέον να θεωρούνται δεδομένα. Με δεδομένη και την κλιματική αλλαγή – κλιματική καταστροφή τη χαρακτήρισε και πολύ σωστά – ο σχεδιασμός των υποδομών οφείλει πλέον να βασίζεται σε ριζικά διαφορετικές παραδοχές. «Ό,τι σχεδιάζουμε και κατασκευάζουμε θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από ανθεκτικότητα, να διαθέτει εναλλακτικές επιλογές και διττή χρησιμότητα, παραδείγματος χάριν και στρατιωτική», τόνισε χαρακτηριστικά.
Ωστόσο, ο κ. Περιστέρης επεσήμανε ότι συχνά δεν γίνεται κατανοητό πως η ανάπτυξη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον ορθό χρονισμό υλοποίησης των υποδομών. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα ανέφερε τη διπλή ηλεκτρική διασύνδεση της Κρήτης, η οποία, παρά τα προφανή οφέλη της –όπως η εξοικονόμηση δισεκατομμυρίων ευρώ για την ηλεκτρική αγορά και τους καταναλωτές– καθυστέρησε να υλοποιηθεί για 20 χρόνια.
«Πόσες αντιδράσεις υπήρχαν για τον ΒΟΑΚ; Σταδιακά, όμως, οι συνθήκες ωρίμασαν και η τοπική κοινωνία αγκάλιασε το έργο», σημείωσε, προσθέτοντας πως αντίστοιχη αμφισβήτηση είχε αντιμετωπίσει μέχρι και πρόσφατα και το νέο αεροδρόμιο στο Καστέλι.
Γ. Περιστέρης 2: “Περιμένοντας τον Γκοντό” από την Ε.Ε., ενώ υπάρχουν πρόθυμα ιδιωτικά κεφάλαια
Χοντρά καρφιά επιφύλασσε ο Γιώργος Περιστέρης, χωρίς να μασάει τα λόγια του και κατά πολιτείας, τραπεζών και καιροσκόπων ξένων επενδυτών, εντός και εκτός Χρηματιστηρίου.
Αναφερόμενος στην ημέρα μετά το Ταμείο Ανάκαμψης, ο κ. Περιστέρης ήταν ιδιαίτερα δηκτικός, για το πως προγραμματίζουμε ως χώρα το αύριο: «Διαπιστώνω μια τάση που θυμίζει το “Περιμένοντας τον Γκοντό”. Περιμένουμε διαρκώς το επόμενο ευρωπαϊκό πρόγραμμα για να προγραμματίσουμε και να καλύψουμε επιτακτικές ανάγκες, τη στιγμή που τα χρήματα αυτά είναι καλοδεχούμενα, αλλά όχι και αναγκαία προϋπόθεση. Υπάρχουν πρόθυμα ιδιωτικά κεφάλαια για να χρηματοδοτήσουν άμεσα την υλοποίηση βαριών υποδομών. Μιλώντας για ιδιωτικά κεφάλαια εννοούμε αυτά που χρηματοδοτούν επενδύσεις μακροπρόθεσμες με ορίζοντα απόσβεσης τα 30 χρόνια”. Και, όπως διευκρίνισε “δεν εννοώ αυτούς που βάζουν 1 ευρώ στο Χρηματιστήριο, βγάζουν 3,4 και φεύγουν”. Αλλά και οι ελληνικές τράπεζες έχουν τη δυνατότητα να στηρίξουν τέτοια έργα, έχουν μεγάλη ρευστότητα και ισχυρή κεφαλαιακή θέση».
Ποιοι θα πληρώσουν τις αυξήσεις των οικοδομικών υλικών, για κατοικίες και έργα
Η ενεργειακή κρίση που έφερε ο πόλεμος στη
Μέση Ανατολή έχει επηρεάσει δυσμενώς ακόμα ένα επιχειρηματικό μέτωπο, την αγορά των υλικών για κατασκευαστικά έργα και κυρίως το κόστος κατασκευής νέων οικοδομών.
Η εξέλιξη αυτή μάλιστα έρχεται σε μια συγκυρία, κατά την οποία η στεγαστική κρίση και το πρόβλημα έλλειψης κατοικιών βρίσκεται σε πρωτοφανή έξαρση, με την ανάγκη κατασκευής νέων κατοικιών να είναι κάτι παραπάνω από επιτακτική. Ταυτόχρονα, υπάρχει και ένα δεύτερο μέτωπο, αυτό του κόστους των μεγάλων και μικρότερων κατασκευαστικών έργων κάθε κατηγορίας, με τους αρχικούς προϋπολογισμούς να απαιτούν αναθεωρήσεις, δηλαδή αυξήσεις, καθώς τιμολογήθηκαν με άλλα δεδομένα και φυσικά με χαμηλότερες τιμές.
Μικρομεσαίοι κατασκευαστές οικοδομών, αλλά και μεγαλοεργολάβοι αναφέρουν ότι οι αυξήσεις στα οικοδομικά υλικά τρέχουν κατά μέσο όρο πάνω από 5% σε ετήσια βάση, αλλά δεδομένου ότι οι αυξήσεις αυτές άρχισαν εδώ και πέντε τουλάχιστον χρόνια, υπολογίζουν ότι στην τελευταία πενταετία η σωρευτική αύξηση των τιμών προσεγγίζει το 30%. Μάλιστα ο προηγούμενος μήνας Απρίλιος, κατά τον οποίο ο πληθωρισμός εκτινάχθηκε στο 4,6%, κατέγραψε μια ξεκάθαρη επιτάχυνση των πληθωριστικών πιέσεων και στα υλικά κατασκευής νέων κτιρίων κατοικιών, εικόνα που επηρεάζει, αν όχι εξίσου, αλλά σημαντικά και τα κόστη των μεγάλων δημόσιων και ιδιωτικών έργων.
Η κατάσταση που επικρατεί και στην αγορά υλικών κατασκευής κατοικιών και εν γένει των έργων, όπως και οι αυξήσεις όλων των δομικών υλικών, ειδικότερα των εισαγόμενων, έχει δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα σε όλο το φάσμα των κατασκευών. Τα οποία σαφώς επηρεάζουν αρνητικά τα περιθώρια κέρδους των κατασκευαστικών και εργολαβικών εταιρειών κάθε μεγέθους, με αποτέλεσμα τα αυξημένα κόστη να μετακυλίονται είτε στον τελικό αγοραστη στην περίπτωση των νέων κατοικιών, αλλά και των υφιστάμενων κατοικιών υπό ανακατασκευή είτε στον τελικό και συνήθως αναθεωρημένο προϋπολογισμό κάθε κατηγορίας και μεγέθους δημοσίων έργων.
Το Φανάρι του Διογένη
