Σχέδια, εξαγγελίες, στρατηγικές, συνέργειες, δράσεις, διασφάλιση πόρων, στοχοθέτηση… at large, αποτελούν ορισμένα από τα βήματα που είθισται να ακολουθούνται σε ποικίλες ενέργειες με στρατηγικό πρόσημο. Είτε εκπορεύονται από τον Δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα.
Μάλιστα, στην περίπτωσή μας, πρόκειται για ζήτημα αυξημένης σημασίας και ενδιαφέροντος, καθώς μέσω της συγκεκριμένης κατηγορίας οι αρμόδιοι επιχειρούν να σηματοδοτήσουν τον βαθμό αλλαγής και μετεξέλιξης της χώρας μας στην υιοθέτηση μιας περισσότερο σύγχρονης προσέγγισης, η οποία θα έχει στον πυρήνα της την ίδια την ανάπτυξη καινοτομίας.
Το ανθρώπινο κεφάλαιο, με την μορφή του στελεχιακού δυναμικού, ανάγεται σε καίριας σημασίας στοιχείο για την επεξεργασία και υλοποίηση σειράς δράσεων και πολιτικών. Εν πρώτοις, το ζητούμενο για μια χώρα είναι να το διαθέτει και δευτερευόντως, ακόμη κι εάν ικανοποιείται η εν λόγω πτυχή, θα πρέπει να γίνονται οι κατάλληλες ενέργειες προκειμένου να ενισχύεται, τόσο σε εύρος, όσο και σε skill set. Πόσο, μάλλον, από την στιγμή κατά την οποία το πολύ, ούτε αποδεικνύεται αρκετό, ενώ σίγουρα δεν έβλαψε κάποιον.
Άρα, η προσέλκυση ανθρώπινου δυναμικού υψηλής ποιοτικής στάθμης, συγκαταλέγεται στα “must have” για κάθε χώρα που θέλει να πρωταγωνιστήσει στις εξελίξεις του αύριο, σήμερα!
«Εργαλεία», όσο και κίνητρα υπάρχουν αρκετά. Φτάνει να αναζητηθούν, αναλυθούν και δομηθούν σε στέρεες, μα και ρεαλιστικές βάσεις.
Κάπως έτσι (δεν) σκέφτηκαν οι προηγούμενοι κρατούντες, οι οποίοι αναγκάστηκαν να υιοθετήσουν μια κοινή πρακτική που ακολουθείται σε ολόκληρη την Κοινότητα και σχετίζεται με την παροχή ευεργετημάτων υπό την μορφή μιας εξειδικευμένης βίζας, προκειμένου να προσελκύσουν επιστημονικό προσωπικό με αποδεδειγμένες περγαμηνές, αξιοπρόσεκτη επαγγελματική πορεία ή πολλά υποσχόμενες δυνατότητες.
Μάλιστα, η πλειοψηφία των «ώριμων» αγορών εντός των κόλπων της Κοινότητας, δείχνει να αξιοποιεί στο έπακρο την συγκεκριμένη δυνατότητα, επωφελούμενες από την γνώση, την δίψα και την καινοτομία που προκύπτει.
Ωστόσο, οι «φωστήρες» που στο άκουσμα του όρου «καινοτομία», το σκεπτικό τους εξαντλούνταν στις καφετέριες ή το πολύ μέχρι τα σουβλατζίδικα, θεώρησαν σκόπιμο (δείγμα της παντελούς άγνοιάς τους) να εντάξουν την συγκεκριμένη «χρυσοφόρο» δυνατότητα κάτω από την λογική και την εποπτεία των τομέων διαχείρισης των μεταναστών και προσφύγων που συναρτώνται με τα αντίστοιχα ρεύματα υποδοχής από τις Τουρκικές ακτές.
Επιστήμονες και μελλοντικοί entrepreneurs ως άλλοι παράνομοι μετανάστες από κάθε σπιθαμή της γης. Επιπροσθέτως, φρόντισαν να… διασφαλίσουν την δεδομένη αποτυχία, αναπτύσσοντας μονόγλωσσo διαδικτυακό τόπο. Και δη, στην Ελληνική γλώσσα!
Αποτέλεσμα;
Μηδενικό επί τέσσερα (και κάτι), όσο και το χρονικό διάστημα που παρέμειναν στα ρετιρέ της εξουσίας…
