Τους στίχους του τραγουδιού “Down on my knees” θυμίζει τα τελευταία 24ωρα ο ικανός manager, γιός του υπερταλαντούχου δημιουργού και… Έλληνα Χάουρντ Χιούζ που έχει συνδέσει το επώνυμό του με έναν ολόκληρο κλάδο!
Αιτία; Η προδοσία της οποία θεωρεί πως έπεσε θύμα από τους κοντινούς του συνεργάτες στο πλέον αγαπημένο από τα… παιδιά-δημιουργήματά του. «Αχαριστία», πρόλαβε να ψελλίσει πριν πέσει σε κατάθλιψη, πνιγμένος στις σκέψεις του. Για «έντονη παρεμβατικότητα» σε σημείο… αχαριστίας από την αντίστροφη, κάνουν λόγο φίλα προσκείμενες πηγές προς τα στελέχη που επέλεξαν να… κουνήσουν μαντήλι.
Επειδή σε τέτοιου είδους περιπτώσεις η αλήθεια συνήθως βρίσκεται κάπου στην μέση, κρατήστε στην σχετική εξίσωση τον παράγοντα του… μαντηλιού ως προέκταση των οικονομικών δεδομένων που έπαιζαν από συνήθεια στο εν λόγω μαγαζί και διόλου εκ της πράξεως. Πόσο, μάλλον, από την στιγμή κατά την οποία τόσο ο Όμιλος, όσο και η εκ των θυγατρικών θεωρούνται -και είναι- άκρως τακτοποιημένα «μαγαζιά». «Σφικτά» εκ παραδόσεως, μα διόλου μπαταχτσήδες.
Βέβαια, στο «διαζύγιο» που με την σειρά του οδήγησε σε πολλαπλούς «γάμους», ρόλο έπαιξε η φιλοδοξία των ίδιων των αποχωρησάντων, η πρόκληση του νέου, άφθαρτου όσο και «φρέσκου» εγχειρήματος, μα και το ίδιο το χρώμα του χρήματος.
“No money, no honey”, όπως συνηθίζεται να ισχύει σε πλείστες περιπτώσεις, με μια απλο-λαϊκή λογική και προσέγγιση.
Σημείο, το οποίο ο ικανός manager δείχνει να αγνοεί πολλάκις, παρότι πολλά χρόνια στο κουρμπέτι και με ουκ ολίγες «προδοσίες». «Παθαίνει, μα δεν μαθαίνει», ισχυρίζονται οι όψιμοι εχθροί του. «Το μοναστήρι να είναι καλά και από καλογήρους…», αντιτείνουν οι υπερασπιστές του.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, τα δεδομένα δείχνουν αλλιώς και το πλήγμα εξόχως σημαντικό. Μάλιστα, το γεγονός ότι ορισμένοι είχαν προσωπική φιλική σχέση με τον ικανό manager έχει επιτρέψει στο συναίσθημα να «εισβάλει» από την χαραμάδα της λογικής, διαμορφώνοντας πρωτόγνωρα δεδομένα για τον συνήθως ψυχρό, όσο και απόμακρο επικεφαλής του Ομίλου.
Οι δε αντιδράσεις του αναμένονται με ξεχωριστό ενδιαφέρον, καθώς προκειμένου να διορθώσει τα κακώς κείμενα θα πρέπει να διαμορφώσει εκ του μηδενός μια καινούρια γενιά από εξειδικευμένους επαγγελματίες είτε να… σπάσει τον κουμπαρά. Η λογική και ο ρεαλισμός δείχνουν το δεύτερο, η τσιγκουνιά το πρώτο. Ο χρόνος, όμως, είναι αμείλικτος και δύναται να επηρεάσει σημαντικά στις σχετικές αποφάσεις.
Πόσο, μάλλον, όταν 2 -τουλάχιστον- εξ’ αυτών που επέλεξαν να αποχωρήσουν είχαν προνομιακές σχέσεις με καίριους «παίκτες»-«βαθιά» πορτοφόλια εισηγμένες επιχειρήσεις, που στήριζαν το «μαγαζί». Λέτε αυτός να ήταν ο κύριος λόγος που ο ικανός manager έχει… πέσει στα πατώματα;
