Έχει αποδειχτεί πως σε μεγάλες, όσο και σοβαρές υποθέσεις στις οποίες κυρίαρχο ρόλο παίζει η ηθική, η προσωπικότητα, η προσβολή, η μείωση, ου μην και η ταπείνωση, η μετεξέλιξη συνήθως είναι έντονη, λαμβάνοντας τα χαρακτηριστικά «καταιγίδας». Αφορμή, η υπόθεση της Ολυμπιονίκου ιστιοπλόου Σοφίας Μπεκατώρου που έκανε την αρχή για να ακολουθήσει πλήθος ακόμη γυναικών που σε κάποια στιγμή της ζωής τους έπεσαν θύματα βιασμού, κακοποίησης, παρενόχλησης, μείωσης, ταπείνωσης ή εξευτελισμού.
Τα όσα βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας είναι αποδεικτικά της σήψης και της μορφής που λαμβάνει το πρόβλημα στην ελληνική κοινωνία. Απλά, χρειαζόταν η πρώτη που θα έκανε το βήμα μπρος, προκειμένου να ηγηθεί του άτυπου ελληνικού κινήματος Me Too.
«Καιρός ήταν», αναφωνούν πολλοί και έχουν δίκιο, καθώς οι ιστορίες και τα παραδείγματα που έχουν αρκετοί εξ’ ημών είναι υπαρκτά, όσο και αποκαλυπτικά και συνήθως «πνίγονται» σε στερεοτυπικά πρότυπα, παρωχημένες δομές και μονοσήμαντα σκεπτικά.
Αποτέλεσμα; Η συσσωρευμένη οργή να μεγαλώνει μέρα με την ημέρα και να περιμένει ένα άνοιγμα, μια χαραμάδα, μια τόσο δα πτυχή προκειμένου να βγει στην ατμόσφαιρα, να εκφραστεί, να αποφορτιστεί.
Κάτι τέτοιο δείχνει πως ανέμενε επί μιάμιση (τουλάχιστον) δεκαετία μια από τις πλέον ισχυρές γυναικείες παρουσίες στα εγχώρια επιχειρηματικά δεδομένα, η οποία στα πιο νεανικά της χρόνια ένιωσε από πρώτο χέρι τι εστί ισότητα και ισοτιμία αλά Γκρέκα. Αρχικά, επί καθαρά business θεμάτων και εν συνεχεία επί σαφώς πιο σημαντικών που αφορούν στην γεννετήσια τιμή και αξιοπρέπεια.
Μάλιστα, η ίδια φαίνεται πως «ζυγίζει» εξαιρετικά σοβαρά την πιθανότητα να κάνει το δικό της outing εντός του αμέσως προσεχούς χρονικού διαστήματος. Με… θόρυβο και προκαλώντας πλήθος συζητήσεων, καθώς το managerial status της, αλλά και ο βαθμός έκθεσής της είναι τέτοια που από μόνα τους θα προκαλέσουν «τυφώνα» συζητήσεων, αφήνοντας τέτοιο αποτύπωμα που ούτε κατά διάνοια έχει καταφέρει η ίδια μέχρι σήμερα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές της, αλλά και του υπαρκτού θαυμασμού που απολαμβάνει.
«Ίσως». Πρόκειται για την απόκριση από την ίδια σε όσους, λίγους έχουν γνώση (μέρους) των όσων την… βασανίζουν επί πολλά χρόνια σε ότι αφορά στην λήψη της τελικής απόφασης ώστε να πραγματοποιήσει το μεγάλο βήμα. Τι δείχνει να την κρατά πίσω και να εμφανίζεται επιφυλακτική; Τις ρωγμές που δύναται να προκληθούν στην εικόνα της και δη ως μια από τις άτυπες μεν, μα πλέον δυναμικές εκπροσώπους του γυναικείου φύλου στο ανδροκρατούμενο στελεχειακό επιχειρηματικό στερέωμα και δη σε έναν τομέα, όπως αυτός που δραστηριοποιείται, ο οποίος εκφράζει μεν την πρόοδο, το «φρέσκο» και την καινοτομία, ωστόσο δεν παύει (και) σε αυτόν να ηγούνται άνδρες, με συγκεκριμένες απόψεις και στάση απέναντι σε μια εξωτερική εμφάνιση, χρώμα μαλλιού, φούστα και τακούνια. Οι «ταμπέλες» εύκολες, δίνονται αβασάνιστα και ακολουθούν κάποιον εσαεί. Η αγορά είναι δεδομένη όσο και μικρή, ενώ τα σχόλια εύκολα, γρήγορα, όσο και άδικα.
Η ίδια, νεότατη ακόμη –ηλικιακά- καθώς στην αγορά έχει διανύσει δυόμιση δεκαετίες, φαίνεται πως σκέφτεται εξαιρετικά έντονα αφενός μεν τη συνέχεια της καριέρας της και αφετέρου δε το «πλήγμα» που θα υποστεί το «σιδηρούν» προσωπείο που έχει με επιμέλεια φροντίσει να αναδείξει επί σειρά ετών, ηγούμενη του αγώνα της χειραφέτησης εντός του τοπίου των γυάλινων κτιρίων. Ακατανόητα αμφότερα, όσο και άσχετα με την περίπτωση (εις) που αντιμετώπισε προ ετών. Πόσο, μάλλον, από τη στιγμή κατά την οποία το ελαφρά μελαγχολικό βλέμμα της προδίδει τα συναισθήματά της, όσο κι εάν αυτά έχουν καταπραϋνθεί από την προ μερικών ετών έλευση του απογόνου της.
Μια προτροπή προς την ίδια: Ας διαβάσει προσεκτικά τι έγραψε προ αμνημονεύτων ετών ο ποιητής του Γένους, Ανδρέας Κάλβος, δίνοντας έμφαση στον τελευταίο στίχο και ας πράξει τα δέοντα:
“Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ
του φόβου αισθάνονται
ζυγό δουλείας ας έχωσι,
θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία!”
