Καθείς εφ’ ω ετάχθη! Ξεκάθαρη, αντρίκεια, όσο και πλήρους αυτογνωσίας πρόταση-παραδοχή.
Μάλιστα, με το πέρασμα του χρόνου αυτή γίνεται ακόμη πιο κρυστάλλινη, καθώς επιτρέπει στον ενδιαφερόμενο να αποκτά μια συμπαγή, σχεδόν απόλυτη εικόνα αυτογνωσίας, σε σημείο τέτοιο ώστε όταν κοιτά στον καθρέφτη να βλέπει αυτό που αντανακλά, έτσι όπως είναι, ωμά, δίχως φτιατσιδώματα, ωραιοποιήσεις και υπερβάσεις. Η εικόνα στα καλύτερά της!
Βέβαια, προκειμένου να φτάσεις στο προαναφερθέν επίπεδο γνώσης του εαυτού σου, οφείλεις να έχεις περιεχόμενο, να διακρίνεσαι από θέληση και φυσικά να είσαι διατεθειμένος ενδεχομένως και να «τσαλακωθείς».
Και το κυριότερο; Να υπηρετείς τον ρόλο, τον σκοπό και το αντικείμενο της ιδιότητάς σου, μα και της θέσεώς σου. Πόσο, μάλλον, όταν είναι κρατικοδίαιτη (έστω και demi), κατά κυριολεξία Εθνική, όσο και κομβική για την μετεξέλιξη του ίδιου του οργανισμού.
Το ζήτημα είναι εάν με το πέρασμα του χρόνου εμφανίζει μια έντονη προδιάθεση άρνησης. Να εξυπηρετείς, να καινοτομείς, να συνδιαλέγεσαι, ακόμη και να επικοινωνείς. Αλήθεια, από πότε κάποιος σαν εσένα σύντεκνε απαξιείς να κάνεις, απλά, τη δουλειά σου; Υπό ποιο πρίσμα και λογική εφαρμόζεις προσωπικές πολιτικές προκειμένου την επόμενη ημέρα να απαιτήσεις την εύνοια του διάδοχου σχήματος; Πως διακρίνεις και ξεχωρίζεις τα παιδιά από τα αποπαίδια; Υπάρχουν συγκεκριμένα κριτήρια; Βέβαια, ενδεχομένως και να υπερβάλουμε, να μην καταλάβαμε, να παρεξηγήσαμε. Το ζήτημα, όμως, είναι πως δεν είμαστε οι μόνοι. Και δη, σε πολλαπλά επίπεδα. Μήπως κουράστηκες; Λογικό, φαντάζει, έπειτα από τόσα χρόνια… κολλημένος στην καρέκλα και στο ίδιο αξίωμα. Ούτε με Εθνικό μέσον να παραμένεις εκεί, ψηλά στην Αμαρτωλή Λεωφόρο.
Όπως λένε και οι στίχοι του άσματος: «…Θά’ ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη. Θά’ ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που λύνει όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου».
Πως είπατε; Δεν είναι μαντινάδα και άρα δύσκολα μπορεί να αντιληφθεί τα λεγόμενα; Μπα, μήνυμα ελήφθη αντιτείνω. Τι; Το προαναφερθέν άσμα είναι νεότερης εποχής σε σχέση με αυτή που κινείται ο σύντεκνος; Μην ανησυχείτε, το νόημα είναι βέβαιο πως το πιάνει…
Όπως, για παράδειγμα, θα χρειαστεί να κάνει upgrade προκειμένου να αντιληφθεί, να ανταποκριθεί και εν τέλει να επιβιώσει άμα τη επί μακρόν φημολογούμενη εξαγορά του «μαγαζιού» από τους «Μπρούκληδες». Εντελώς μεταξύ μας, δεν (προ)βλέπω να έχει ομαλή όσο και θετική κατάληξη η πορεία του σύντεκνου. Έντονα outdated, political (non) correct, με εξαιρετικά πολλά χιλιόμετρα μεν, ξεκούραστα όσο και δημοσιοϋπαλληλίστικα δε, φαίνεται πως βιώνει τις τελευταίες παραστάσεις του.
Αλήθεια, τον τελευταίο χρόνο έχετε κοιτάξει δεξιά κι αριστερά να διαπιστώσετε τι γίνεται στο ανώτερο στελεχειακό δυναμικό της πατρίδας μας. Πόσες αλλαγές, ουκ έστιν αριθμός έξοδοι, παρελθόν και παρόν δίχως μέλλον δείχνουν να περιπλέκονται όλα σε μια έντονη δίνη με αέναα χαρακτηριστικά. Εδώ δεν κατάφεραν να σωθούν τόσοι και τόσοι, εσύ με ποια εχέγγυα πέραν της δημοσιοϋπαλληλικής καθεστηκυίας τάξης θαρρείς πως θα τα καταφέρεις, σύντεκνε; Εξάλλου, η γαλανόλευκη «φανέλα» σύντομα πρόκειται να αποκτήσει χορηγό στην ούγια, ο οποίος θα εγκαταστήσει εντελώς δική του ομάδα στελεχών, αποφεύγοντας τις… βαπτίσεις και τις «αναστάσεις». Πολλώ δε μάλλον που το Marketing αποτελεί μια επιστήμη, που ναι μεν στηρίζεται σε θεμελιώδεις αρχές, εντούτοις όμως οι τακτικές και οι στρατηγικές, τα εργαλεία, τα Νέα Μέσα, το κοινό και τα «θέλω» της αγοράς μεταμορφώνονται με οβιδιακούς ρυθμούς. Τέτοιους που ξεπερασμένα στελέχη σαν και ελόγου σου αδυνατούν να αντιληφθούν, ακολουθήσουν, εφαρμόσουν και καθοδηγήσουν.
Για αυτό σου λέω, ο σκοπός είναι ιερός, Εθνικής σημασίας. Τον αντιλαμβάνεσαι και αποχωρείς. Τον αγνοείς και σε βρίσκει παρακάτω!
Εξάλλου, με τόσες αμαρτίες που συγκεντρώνει η συγκεκριμένη Λεωφόρος, ουδείς θα εκπλαγεί, ακόμη λιγότεροι θα απορήσουν και -σχεδόν- κανείς θα λυπηθεί.
Είπαμε, κάθε άλλο παρά Εθνικό κεφάλαιο είναι. Μάλλον αναλώσιμο, επί το ορθότερο, όσο και ρεαλιστικότερο…
