Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα «ανοιχτή γραμμή» με το «υπεραιωνόβιο χρηματοκιβώτιο» και τελικό σταθμό τη… Λεβεντογέννα, έχει εγκαινιάσει τελευταία ο «Ντελικανής». Μάλιστα, καθώς φαίνεται πως εισερχόμαστε στο σημείο εκείνο που τα (φιλόδοξα και άκρως «επιθετικά») σχέδια επί χάρτου ξεκινούν να υλοποιούνται, η αναγκαιότητα ύπαρξης ικανών, κατηρτισμένων, όσο και… περπατημένων υψηλόβαθμών στελεχών γιγαντώνεται μέρα τη μέρα, στιγμή τη στιγμή.
Όπως μαθαίνει ο Joker του emea, διαθέτοντας… καντάρια εμπειρίας και γνώσης ο «Ντελικανής» είχε από καιρό προχωρήσει στο απαιτούμενο «σκανάρισμα», ως άλλος επικεφαλής HR τμήματος, επιλέγοντας εν τέλει μια πρώτη ομάδα στελεχών, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Το τελευταίο «μαγαζί» για το οποίο και εργάζονταν δεν ήταν άλλο από το «υπεραιωνόβιο χρηματοκιβώτιο».
Θέλετε η μοίρα, κάτι το δέλεαρ ανανέωσης, ίσως η ανάγκη, ενδεχομένως και η αναταραχή που επικρατούσε εντός των κόλπων του «υπεραιωνόβιου χρηματοκιβωτίου» ως απόρροια του εν εξελίξει ψηφιακού μετασχηματισμού, τα εν λόγω υψηλόβαθμα στελέχη επέλεξαν να… σαλπάρουν μερικές δεκάδες ναυτικά μίλια νοτιότερα.
Το ερώτημα είναι για ποιο λόγο ο «Ντελικανής» δεν επέλεξε να… ψαρέψει σε γνώριμα νερά, ήτοι αυτά του προηγούμενου «μαγαζιού» που ουσιαστικά «έκτισε» ο ίδιος και γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα, το cream de la cream στελεχιακό δυναμικό που αναζητά;
Όχι τίποτε άλλο, μα στην αγορά φημολογείται και δη εντόνως πως προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση έλαβαν χώρα, ωστόσο η απόκριση ήταν εξαιρετικά απογοητευτική, με την αιτιολογία της «ο βαθμός εμπιστοσύνης μας προς το πρόσωπό του κινείται σε… πολικά χαμηλά επίπεδα», αλλά και «πρόκειται για μια περιπέτεια με κάθε άλλο παρά προδιαγεγραμμένο happy end» να αποτελούν κοινή -περίπου- συνισταμένη στην αντίδραση των ίδιων των στελεχών.
Τέτοια… αποθέωση, ούτε με μαντινάδα μπορεί να εκφραστεί.
