Είναι κοινώς αποδεκτό ότι τις τελευταίες εβδομάδες η ελληνική κοινή γνώμη παρακολουθεί αποσβολωμένη τις δραματικές εξελίξεις στην υπόθεση του θανάτου των τριών κοριτσιών στην Πάτρα.
Στην ιδεατή του μορφή, ο Τύπος έχει αναλάβει τον ρόλο της Τέταρτης εξουσίας, έχοντας την υποχρέωση να ελέγχει τις άλλες τρεις (νομοθετική,εκτελεστική,δικαστική), εξυπηρετώντας το δημόσιο συμφέρον.
Και, πράγματι, οι δημοσιογράφοι στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων στην αρχή της συγκεκριμένης ιστορίας. Με μαχητικό ρεπορτάζ, έφεραν αρχικά στην επιφάνεια την πολύκροτη υπόθεση, η οποία θα μπορούσε να έχει «θαφτεί». Στη συνέχεια, με σκληρή δουλειά, αποκάλυψαν στοιχεία τα οποία οδηγούν στο να δοθούν οι πολυαναμενόμενες απαντήσεις στις ερωτήσεις που ταλανίζουν όλους μας. Κι αυτό είναι ένα «παράσημο» για ορισμένους εξαιρετικούς συναδέλφους που εκτός από την επαγγελματική τους ιδιότητα υπηρέτησαν και την ανθρώπινη.
Κανείς δεν αρνείται λοιπόν ότι η δημοσιογραφία, σε μια εποχή που δέχεται πυρά αμφισβήτησης (όχι όλα αδικαιολόγητα) κατάφερε να θυμίσει στον κόσμο τον λόγο που οι δικτατορίες το πρώτο πράγμα που κάνουν όταν υφαρπάζουν την εξουσία είναι να φιμώνουν τα ΜΜΕ.
Παράλληλα όμως, κάποια άλλα πράγματα που αντικρίζουμε στους τηλεοπτικούς δέκτες μας -κι όχι μόνο- έρχονται ταυτοχρόνως να μας υπενθυμίσουν και τις παθογένειες που παρουσιάζει η δημοσιογραφία, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως.
Συγκεκριμένα, ορισμένοι συνάδελφοι, αναγνωρίζοντας το τεράστιο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για οτιδήποτε αφορά στον θάνατο των τριών αυτών παιδιών, θεωρούν ότι έχουν βρει «την κότα με τα χρυσά αυγά». Έτσι, πλάι στο ρεπορτάζ έμπειρων ρεπόρτερ, με «χιλιόμετρα» ερευνών και δημοσιογραφικών επιτυχιών, εμφανίζεται και «ρεπορτάζ» επιπέδου κλειδαρότρυπας.
Ξαφνικά λοιπόν, άνθρωποι που μέχρι πριν λίγες μέρες είχαν ως αντικείμενο των εκπομπών τους την ελληνική Show-biz (απολύτως θεμιτό και σεβαστό) ξεκίνησαν να «αναλύουν» ένα ζήτημα το οποίο δεν κατέχουν. Αυτό, εκτός από τα προφανή αποτελέσματα (λάθος πληροφορίες, ελλιπή ενημέρωση, κακή προετοιμασία), έχουν οδηγήσει και σε καταστάσεις που δεν τιμούν το δημοσιογραφικό λειτούργημα.
Κάπως έτσι, ξαφνικά μαθαίνουμε ένα σωρό άχρηστες πληροφορίες που αφορούν στην προσωπική ζωή ΚΑΙ άσχετων με την υπόθεση ανθρώπων και σε γεγονότα που δεν συνδέονται άμεσα με τα όσα εξετάζονται. Με το ρεπορτάζ να έχει «εξαντληθεί» σε μεγάλο βαθμό, οτιδήποτε σχετίζεται με την Ρούλα Πισπιρίγκου και τον Μάνο Δασκαλάκη, χρησιμοποιείται προκειμένου να διατηρηθεί το θέμα στην επιφάνεια με τον λάθος τρόπο.
Είναι εντελώς διαφορετικό να παρουσιάζονται ρεπορτάζ τα οποία βοηθούν στην εξιχνίαση της υπόθεσης και εισφέρουν στην αστυνομική έρευνα, και εντελώς διαφορετικό να αντιμετωπίζουμε τον θάνατο (και πιθανότατα τη δολοφονία) τριών παιδιών με τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τον χωρισμό του κάθε ανθυποσελέμπριτι και την καινούργια ανάρτηση της κάθε ινφλουένσερ.
Η τραγική αυτή υπόθεση, που έχει αφήσει μια μεγάλη πληγή σε όλους μας, δεν προσφέρεται ούτε για προσωπική εκμετάλλευση, ούτε για το «χτίσιμο» καριέρας. Ας το αντιληφθούμε όλοι και ας επιλέξουμε σε ποια πλευρά της δημοσιογραφίας -αλλά και της ιστορίας- θέλουμε να σταθούμε. Τα τρία «αγγελούδια» που αναζητούν δικαίωση δεν αφήνουν περιθώρια για το ποια επιλογή είναι η σωστή.
