Το 2022 άφησε πίσω του συντρίμμια. Πόλεμος στην Ουκρανία, κλιματική αλλαγή, ενεργειακή κρίση, αύξηση περιστατικών βίας και δολοφονιών, αποκαθήλωση των “μεγάλων” ανθρώπων της τέχνης. Συνοπτικά αυτές είναι οι κρίσεις της χρονιάς που έφυγε και έδωσε τη σκυτάλη στο 2023 που παρέλαβε τα προβλήματα αυτά και θα τα κουβαλήσει επίσης στις πλάτες του, συν ένα ακόμα τον φονικό σεισμό στην Τουρκία. Μένει να φανεί αν θα μπορέσει να τα σηκώσει ή αν θα παρασυρθεί από αυτά.
Όλα αυτά ακούγονται βαριά, ασήκωτα, απίστευτα, πολλά για να τα αντέξει κάποιος. Όμως είναι στην ανθρώπινη φύση να τα ξεπερνάει, να τα ξεχνάει με το πέρασμα του χρόνου, αυτοπροστασία λέγεται. Υπάρχουν όμως πράγματα που δεν θα έπρεπε να ξεχαστούν, για να μην επαναληφθούν. Όσο δεν παίρνουμε το μάθημά μας, η ιστορία θα επαναλαμβάνεται για να μας θυμίσει όσα λησμονήσαμε, μέχρι κάτι να αλλάξει.
Τα μέτωπα πολλά και κάποια δύσκολο να τα αγγίξει κανείς γιατί οι πληγές είναι νωπές ακόμα και ο πόνος δεν έχει καταλαγιάσει. Τρία θέματα όμως θα μπορούσαμε να τα βάλουμε στο πρόγραμμα για να δούμε αν μπορούμε να μάθουμε κάτι από αυτά και πώς μπορούμε να τα επιλύσουμε μια για πάντα.
Το πρώτο μάθημα που πρέπει να μελετήσουμε, λοιπόν, είναι η κλιματική αλλαγή. Συμβαίνει εδώ και τώρα, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, οφείλουμε να ακούσουμε και να δράσουμε γιατί δεν υπάρχει άλλο περιθώριο πια. Οι συνθήκες γίνονται όλο και πιο απρόβλεπτες και καταλήγουμε σε τραγικές καταστάσεις, με ανθρώπους να χάνουν τις περιουσίες τους ή και τη ζωή τους από ακραία καιρικά φαινόμενα.
Μάθημα δεύτερο. Βία, ξυλοδαρμοί γυναικοκτονίες, ανθρωποκτονίες. Η κατακόρυφη αύξηση της βίας στην καθημερινή ζωή έχει φτάσει σε νέα επίπεδα, με το φόβο και την ανασφάλεια να μεγαλώνουν. Η κατάσταση μοιάζει ανεξέλεγκτη και όλοι αναρωτιόμαστε πώς φτάσαμε ως εδώ και αν υπάρχει ελπίδα κάτι να αλλάξει. Ωστόσο, μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν, όμως κάθε ανθρώπινη ζωή είναι ανεκτίμητη και η σωματική και ψυχική υγεία όλων πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα. Χρειάζονται δραστικά μέτρα και λύσεις από το κράτος, αλλά και από τον καθένα μας προσωπικά, να ακούμε, να βλέπουμε και να μιλάμε.
Μάθημα τρίτο. Τα φώτα τυφλώνουν, το μυαλό χάνεται και η λάμψη θολώνει την κρίση. Βάλαμε ανθρώπους της τέχνης σε ένα βάθρο και τους προσδώσαμε χαρακτηριστικά ημίθεων, παραχωρώντας τους εξουσία και δύναμη που δεν ήταν προγραμματισμένοι από τη φύση τους να μπορέσουν να ελέγξουν. Κάπου εκεί το παιχνίδι χάθηκε και έγιναν ανεξέλεγκτοι, αχόρταγοι. Οι μάσκες όμως έπεσαν, το αληθινό πρόσωπο φάνηκε και ήταν αποκρουστικό, δεν άρεσε σε κανέναν. Το είδαμε, το προσπεράσαμε, το ξεχνάμε;
Όταν τελειώσει η παράδοση των μαθημάτων και η καθορισμένη ύλη διδαχθεί, έρχεται η ώρα των εξετάσεων, που θα κρίνει την πορεία μας και δύο είναι τα τινά. Ή θα διαβάσουμε καλά και θα “σκίσουμε” ή θα μείνουμε μετεξεταστέοι σε μερικά από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της ζωής μας, με κίνδυνο να χάσουμε όχι μόνο τη χρονιά αλλά τα πάντα, υλικά και ηθικά. Είμαστε οι επιλογές μας, άλλωστε και πάντα έρχεται η ώρα που πρέπει να πάρουμε την πιο σημαντική απόφαση της ζωής μας. Η ώρα αυτή, μάλλον, είναι τώρα.
