Η αλυσίδα της προσφοράς οργάνων
Εάν κάποιος επιθυμεί να γίνει δωρητής, «το πιο σημαντικό είναι να έχει ενημερώσει τους οικείους του για την πρόθεσή του αυτή. Όταν η οικογένεια γνωρίζει τις επιθυμίες του εκλιπόντος, τις σέβεται και τις εκπληρώνει. Επίσης, μπορεί να αποκτήσει την Κάρτα Δωρητή Οργάνων, που εκδίδεται από τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, αφού το αιτηθεί ο ίδιος μέσα από το site www.eom.gr» εξηγεί η κ. Μενουδάκου. Όμως, η δωρεά οργάνων μπορεί να είναι μια πράξη αγάπης και προσφοράς και όσο κάποιος βρίσκεται στη ζωή και, μάλιστα, «άνθρωποι που δωρίζουν το ένα τους νεφρό σε συγγενή ή φίλο τους, έχουν, ως επί το πλείστον, μια απόλυτα φυσιολογική ζωή. Γι αυτό άλλωστε η ζώσα δωρεά νεφρού είναι μια παγκοσμίως καθιερωμένη και σωτήρια θεραπεία. Ζώσα δωρεά γίνεται και στην περίπτωση του ήπατος, συνήθως από γονείς που δίνουν μέρος του ήπατος τους στα παιδιά τους» αναφέρει η προϊσταμένη του ΕΟΜ.
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει καμία περίπτωση να αφαιρεθούν τα όργανα κάποιου χωρίς την συγκατάθεση του ίδιου ή των αγαπημένων του απαντά κατηγορηματικά η κ. Μενουδάκου, προσθέτοντας ότι «για να αφαιρεθούν όργανα από αποβιώσαντα δότη οργάνων, θα πρέπει είτε ο ίδιος να διαθέτει τη κάρτα δωρητή, είτε να συναινέσουν ενυπόγραφα οι συγγενείς του. Στη πράξη, ακόμα και κάρτα δωρητή να έχει, θα συζητήσουμε με τους συγγενείς του τη δυνατότητα της δωρεάς, καθώς σεβόμαστε ότι βρίσκονται σε μια πολύ δύσκολη στιγμή, έχοντας χάσει τον άνθρωπό τους. Να πως όμως εδώ, ότι ουδέποτε έχει αρνηθεί οικογένεια ανθρώπου που είχε κάρτα δωρητή».
«Όσον αφορά τις λίστες αναμονής, το πρώτο που κάνει μια χώρα που συστήνει προγράμματα μεταμοσχεύσεων οργάνων είναι η διασφάλιση της προσβασιμότητας και της ίσης μεταχείρισης των ασθενών που χρήζουν μεταμόσχευσης. Το όργανο είναι ένα “ δημόσιο αγαθό” και πάντοτε πηγαίνει σε αυτόν που το έχει περισσότερο ανάγκη ή περιμένει περισσότερο χρόνο, ανάλογα πάντα με το όργανο» λέει η κ. Μενουδάκου. Επιπλέον, σύμφωνα με την προϊσταμένη του ΕΟΜ, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μπει σε προτεραιότητα η ζωή του ασθενούς σε αναμονή για δωρεά, έναντι αυτής του δότη όσο είναι εν ζωή. Όπως τονίζει η κ. Μενουδάκου, «εάν χαθεί η δημόσια εμπιστοσύνη στο σύστημα, δεν θα έχουμε και δότες οργάνων. Για το λόγο αυτό υπάρχουν διεθνώς ψηφιακά και αδιάβλητα συστήματα κατανομών οργάνων, τα οποία βάσει συγκεκριμένων αλγορίθμων συγκρίνουν τα χαρακτηριστικά των δοτών με τους υποψήφιους λήπτες και ιεραρχούν τους ασθενείς», εφόσον υπάρχει διαθέσιμο όργανο.
