Το 4ο Τριμελές Τμήμα του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών δικαίωσε την προσφυγή ανώνυμης εταιρίας με την οποία στρεφόταν κατά της σιωπηρής απόρριψης από τον υπουργό Υποδομών και Μεταφορών και της αρμόδιας Περιφέρειας του αιτήματος της για αποζημίωση κατά το χρονικό διάστημα διακοπής των εργασιών δημοσίου έργου.
Ειδικότερα, η ανώνυμη εταιρία προσέφυγε στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών, ως καθολικής διαδόχου στα δικαιώματα και υποχρεώσεις άλλης εταιρείας – αναδόχου δημόσιου έργου, ζητώντας την ακύρωση της σιωπηρής τεκμαιρόμενης απόρριψης από τον Υπουργό Υποδομών και Μεταφορών ένστασης της προσφεύγουσας κατά της σιωπηρής απόρριψης από τη Διευθύνουσα Υπηρεσία της καθ’ ης Περιφέρειας του αιτήματός της για αποζημίωση θετικών ζημιών κατά το χρονικό διάστημα διακοπής των εργασιών και με την οποία, επίσης ζητείται να αναγνωρισθεί η υποχρέωση της καθ’ ης Περιφέρειας προς αποζημίωση για τις ως άνω ζημιές.
Σύμφωνα με την απόφαση του 4ου τριμελούς τμήματος, για να βρεθεί ο κύριος του έργου σε κατάσταση υπερημερίας, δεν απαιτείται να αποδίδεται υποκειμενική υπαιτιότητα σε όργανα αυτού του ίδιου, αρκεί να οφείλεται σε γεγονότα που περιλαμβάνονται στη σφαίρα ευθύνης του, όπως όταν δεν αποδίδει ελεύθερο τον χώρο (από νομικά ή πραγματικά εμπόδια), όπου εκτελούνται οι εργασίες ή συνεχίζονται αυτές. Για τη θεμελίωση του δικαιώματος αποζημίωσης αναδόχου για ζημίες που υπέστη λόγω υπερημερίας του κυρίου του έργου, απαιτείται η επίδοση στον κύριο του έργου σχετικής έγγραφης όχλησής του, με την οποία προσδιορίζονται συγκεκριμένα, αφενός, τα συνιστώντα την υπερημερία του κυρίου πραγματικά περιστατικά και, αφετέρου, οι θετικές ζημίες που προκαλούνται στον ανάδοχο, για τις οποίες θα ζητηθεί στο μέλλον αποζημίωση. Στην έννοια της θετικής ζημίας περιλαμβάνεται οποιαδήποτε δαπάνη, που τελεί σε ουσιώδη συνάφεια με το έργο και δεν διακόπτεται, παρά τη διακοπή του έργου ή προξενείται ακριβώς λόγω της διακοπής.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι η καθ’ ης Περιφέρεια, ως κύριος του έργου, κατέστη υπερήμερη κατά το ένδικο χρονικό διάστημα, αφού παρέβη βασική συμβατική της υποχρέωση, μη αποδίδοντας στην ανάδοχο – προσφεύγουσα τον χώρο εκτέλεσης των εργασιών ελεύθερο από εμπόδια, ανεξαρτήτως εάν δεν συνέτρεχαν παραλείψεις δικών της οργάνων αλλά του οικείου Δήμου, αρκούντος του γεγονότος ότι περιλαμβάνονταν στη σφαίρα ευθύνης της.
Για το λόγο αυτό πρέπει να αναγνωρισθεί πως η καθ’ ης Περιφέρεια οφείλει να καταβάλει στην προσφεύγουσα αποζημίωση για προμήθεια εγγυητικών επιστολών και από γενικά έξοδα έδρας/διοικητική λειτουργία για τις θετικές της ζημίες, με το προβλεπόμενο στο άρθρο 45 παρ. 1 του ν. 4607/2019 (Α΄ 65) επιτόκιο, που ισχύει και για τους ΟΤΑ, και όχι βάσει των διατάξεων του ν. 4152/2013 (Α΄ 107), όπως ζητείται, αφενός διότι δεν συμπεριλαμβάνεται στο σχετικό αίτημά της και, αφετέρου, δεν οφείλονται τόκοι υπερημερίας αλλά τόκοι επιδικίας, από την άσκηση της προσφυγής.
