Η σύνοδος κορυφής ανάμεσα στον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, και τον Ρώσο ομόλογό του, Βλαντιμίρ Πούτιν, στην Αλάσκα, τροφοδότησε νέες ελπίδες για ειρήνη, ωστόσο η ουκρανική διένεξη παραμένει σε αδιέξοδο. Ενώ οι λεπτομέρειες των συζητήσεων παραμένουν απόρρητες, οι διαρροές και οι αναλύσεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας υποδηλώνουν ότι η τελική ειρήνη στην Ουκρανία δεν είναι κοντά και η κατάσταση παραμένει ρευστή.
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν συνεχίζει να επιμένει στις αρχικές του θέσεις, δηλώνοντας ότι για μια “βιώσιμη και μακροπρόθεσμη” λύση, πρέπει να “εξαλειφθούν όλες οι βαθύτερες αιτίες της κρίσης”. Με αυτή τη φράση, ο Ρώσος Πρόεδρος αναφέρεται στην πολιτική πορεία της Ουκρανίας προς τη Δύση και την επέκταση του ΝΑΤΟ, στόχοι για τους οποίους ξεκίνησε τον πόλεμο το 2022.
Ο Τραμπ παραιτήθηκε από το αίτημά του για κατάπαυση του πυρός υπέρ της επιδίωξης μιας πλήρους ειρηνευτικής συμφωνίας, οδηγώντας τους Ευρωπαίους ηγέτες να διαμηνύουν ο ένας μετά τον άλλον, ότι πρέπει να ασκηθεί η μέγιστη δυνατή πίεση στη Ρωσία, καθώς ο Ζελένσκι οδηγείται σε διαπραγματευτική παγίδα τη Δευτέρα στην Ουάσιγκτον.
Διεκδικήσεις
Την περιοχή του Ντονμπάς, η οποία περιλαμβάνει το Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ διεκδικεί ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν στις εδαφικές παραχωρήσεις που ζητά από το Κίεβο για να βάλει τέλος στον πόλεμο στην Ουκρανία, όπως αποκαλύπτουν πηγές λίγα 24ωρα μετά τη συνάντηση με τον Ντόναλντ Τραμπ στην Αλάσκα.
Αναμένει επίσης από την Ουκρανία να αποσύρει τις δυνάμεις της από περιοχές του Ντονμπάς που δεν βρίσκονται σήμερα υπό τον έλεγχο των στρατευμάτων της Μόσχας.
Σε αντάλλαγμα, οι ρωσικές δυνάμεις θα αποσυρθούν από κατεχόμενα εδάφη στις βορειοανατολικές περιφέρειες Σούμι και Χάρκοβο και «θα παγώσουν» τα μέτωπα στις νότιες περιφέρειες Χερσώνα και Ζαπορίζια.
Παραμένει άγνωστο προς το παρόν εάν η πρόταση αυτή αποτελεί σημείο εκκίνησης για μελλοντικές διαπραγματεύσεις ή τελική λύση που η Μόσχα θεωρεί αδιαπραγμάτευτη.
Σύμφωνα με πηγές του Reuters, ο Πούτιν επιδιώκει επίσης την επίσημη αναγνώριση της ρωσικής κυριαρχίας στην Κριμαία, την οποία η Ρωσία προσάρτησε το 2014. Δεν έχει γίνει σαφές εάν αυτό θα σήμαινε αναγνώριση από την κυβέρνηση των ΗΠΑ ή από όλες τις δυνάμεις της Δύσης και την Ουκρανία. Το Κίεβο και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί του απορρίπτουν την επίσημη αναγνώριση της κυριαρχίας της Μόσχας στη χερσόνησο.
Συνταγματικά «μη κατοχυρωμένος» ο Ζελένσκι
Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δεν είναι κατοχυρωμένος από το Σύνταγμα της χώρας του να συνομιλεί επί εδαφικών ζητημάτων εν καιρώ πολέμου, υπενθυμίζουν ευρωπαικά δημοσιεύματα.
Η πρόταση Πούτιν αποκλείει την κατάπαυση πυρός μέχρι να επιτευχθεί συνολική συμφωνία, μπλοκάροντας μια από τις βασικές απαιτήσεις του Ζελένσκι και σχετικά με τα σχέδια του Κρεμλίνου ο Ρώσος πρόεδρος φέρεται να παρουσίασε στον Τραμπ κατά τη σύνοδο κορυφής στην Αλάσκα, μία ειρηνευτική πρόταση.
Η κυβέρνηση Ζελένσκι έχει ήδη απορρίψει οποιαδήποτε παραχώρηση εδαφών – συμπεριλαμβανομένων του Ντονέτσκ που το Κίεβο θεωρεί «κλειδί» για την αποτροπή ρωσικών επιθέσεων βαθύτερα στην ουκρανική επικράτεια.
Ρωσικά στρατεύματα κατέχουν περιοχές του Σούμι και του Χαρκόβου συνολικής έκτασης περίπου 440 τετραγωνικών χιλιομέτρων, σύμφωνα με τον χάρτη που παρουσιάζει ο ουκρανικός ιστότοπος Deep State. Η Ουκρανία ελέγχει περίπου 6.600 τετραγωνικά χιλιόμετρα στην περιοχή του Ντονμπάς.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος: η υποταγή
Πέρα από την απώλεια εδαφών, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ουκρανία είναι η απώλεια της κυριαρχίας της. Οι ρωσικές απαιτήσεις περιλαμβάνουν τη συρρίκνωση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, τον περιορισμό της πρόσβασης σε δυτικά όπλα και την αλλαγή του πολιτικού της καθεστώτος. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα μετέτρεπε την Ουκρανία σε ρωσικό προτεκτοράτο, κάτι που οι Ουκρανοί αγωνίζονται να αποτρέψουν.
Ο πόλεμος φθοράς συνεχίζεται, με τη Ρωσία να προσπαθεί να εξαντλήσει τόσο τον ουκρανικό στρατό όσο και τη βούληση του λαού να πολεμήσει. Παρά την κούραση και τις δυσκολίες, οι Ουκρανοί συνεχίζουν να αντιστέκονται.
Με την εξέλιξη των γεγονότων, η έκβαση του πολέμου παραμένει ανοιχτή, με τους επόμενους μήνες να είναι καθοριστικοί για το μέλλον της Ουκρανίας. Θα επικρατήσει το σενάριο της διαίρεσης ή το σενάριο της υποταγής; Η απάντηση θα δοθεί στα πεδία των μαχών, αλλά και στα τραπέζια των διπλωματικών συνομιλιών.
