πανδημία έχει φέρει πολλά στην επιφάνεια αλλά περισσότερο από κάθε άλλη φορά έχει αναδείξει τη σπουδαιότητα του ανθρώπινου παράγοντα και της ανθρώπινης συμπεριφοράς και του συναισθήματος στο χώρο εργασίας. Έχοντας δοκιμαστεί όλοι συναισθηματικά και έχοντας θέσει νέα όρια στο τί σημαίνει σκοπός για τον καθένα αλλά και νόημα στην καθημερινότητά μας, οι επιχειρήσεις καλούνται να αναγνωρίσουν τη νέα αυτή πραγματικότητα και να διαμορφώσουν ένα κλίμα όπου η αυτογνωσία, η συμπεριφορά και το συναίσθημα αποτελούν βασικό άξονα της δημιουργικότητας, της συνεργασίας αλλά και της παραγωγικότητας των εργαζομένων της.
Η ενδυνάμωση του συναισθήματος αλλά και μέριμνα πολλών οργανισμών να διασφαλίσουν την συναισθηματική ισορροπία των εργαζομένων τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας, δίολου τυχαία δεν ήταν. Μπορεί για πολλά χρόνια να αναφέραμε τον «ανθρώπινο παράγοντα» ως βασικό μοχλό της παραγωγικότητας, η πανδημία όμως ήρθε και το επέβαλλε και με ένα έντονο τρόπο το επιβεβαίωσε.
Όλοι μας στην πανδημία, καθένας με το δικό του ρυθμό και τρόπο, αντιμετώπισαμε τα όριά μας, και ήρθαμε αντιμέτωποι με τις αξίες και τον σκοπό που κάθε ένας μας έχει ή που επιθυμεί να θέσει στη ζωή του. Μέρος αυτής της αυτογνωσίας ήταν και η επαγγελματική ζωή δεδομένου ότι για πολλούς οι συνθήκες εργασίας άλλαξαν ή δυσκόλεψαν. Καθένας μας, εργαζόμενος από το σπίτι, αναρωτήθηκε αν τελικά είναι ευχαριστημένος με την επαγγελματική του ζωή, και δεν είναι λίγοι αυτοί που είτε αναγκάστηκαν ή επέλεξαν να κάνουν μια αλλαγή και να ξεκινήσουν κάτι νέο, διαφορετικό.
Στην επιστροφή μας στην καθημερινότητα, η αλλαγή αυτή θα αρχίσει να είναι εμφανής στον τρόπο που θα συμπεριφερόμαστε με τους γύρω μας αλλά και στον τρόπο που θα αντιμετωπίζουμε τους γύρω μας ιδιαίτερα στο χώρο εργασία. Οι οργανισμοί καλούνται να διασφαλίσουν την ψυχική ηρεμία των εργαζομένων, δομώντας καθημερινά με διαφορετικούς τρόπους την ομαλή συνεργασία όλων, την εμψύχωση και συναισθηματική ενδυνάμωση ύστερα από μια εξουθενωτική συναισθηματικά περίοδο αυτής της πανδημίας.
Συναισθηματική εργασία: Παρόλο που πολλοί ακόμη θεωρούν ότι η έκφραση συναισθημάτων στο χώρο εργασίας είναι «μη επαγγελματική» συμπεριφορά, θα έλεγα ότι κατά τη διάρκεια του lockdown και της εργασίας από το σπίτι, ο μύθος αυτός καταρρίφθηκε. Δεν ήταν λίγες οι φορές που παιδιά εισέβαλλαν σε επαγγελματικά διαδικτυακά meetings, απαιτώντας την προσοχή των γονιών τους, δεν ήταν λίγες οι φορές που σε κάθε συνάντηση καθένας αναφερόταν στο πώς νιώθει, τί σκέφτεται και τί ελπίζει, δεν ήταν λίγοι που έθεσαν προτεραιότητες και όρια σε συναδέλφους ώς προς τον τρόπο συμπεριφοράς και μεταχείρισής τους. Το συναίσθημα εκφράστηκε, απενεχοποιήθηκε και αναγνωρίστηκε ώς καθημερινό αντίδοτο αντιμετώπισης μιας δύσκολης καθημερινότητας μεταξύ των ανθρώπων, των εργαζομένων και στελεχών.
Κάθε οργανισμός επομένως, έχοντας ώς παράδειγμα την ίδια την συναισθηματική και αυθεντική έκφραση των εργαζομένων, καλείται να διατηρήσει ένα κλίμα ελευθερίας και έκφρασης που θα βασίζεται στην επικοινωνία και την διαύγεια των στόχων και της πορείας του κάθε τμήματος. Με αυτόν τον τρόπο, ο κάθε εργαζόμενος νιώθοντας ότι δημιουργείται ένα κλίμα εργασίας που λειτουργεί υποστηρικτικά και όχι με βάση τον έλεγχο και τον εκφοβισμό, αντιλαμβάνεται ότι συμβάλλει σημαντικά στην επιτυχία, την ικανοποίηση και την ομαδική προσπάθεια.
Ικανοποιημένοι και χαρούμενοι εργαζόμενοι: Και όσο ικανοποιημένος και να είναι ένας εργαζόμενος γιατί κάνει σωστά τη δουλειά του και αμείβεται, η διαφορά στο να είναι χαρούμενος και ευχαριστημένος θα φανεί αν νιώσει ότι ο οργανισμός στον οποίο εργάζεται επενδύει στην ψυχική και συναισθηματική του ηρεμία και ισορροπία. Πώς επιτυγχάνεται η ψυχική ηρεμία; Με ανοιχτή και ειλικρινή ενημέρωση για όλα τα θέματα του οργανισμού, με εσωτερικές δράσεις εξισορρόπησης επαγγελματικής-προσωπικής ζωής, με αναγνώριση και κατανόηση της κάθε προσπάθειας του κάθε εργαζομένου και τη δίκαιη μεταχείριση προς όλους ιδιαίτερα μετά την πανδημία. Η περίοδος που διανύουμε και που ζούμε εδώ και ένα χρόνο, πέρα του ότι άλλαξε πολλά στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούμε και εργαζόμαστε, άλλαξε και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την συμπεριφορά και την προσφορά των άλλων. Ευαισθητοποιηθήκαμε στο να αντιλαμβανόμαστε πιο εύκολα το σωστό και το λάθος και παράλληλα να κρίνουμε πόσο ανεχόμαστε ή όχι κάποιες τακτικές. Η επικοινωνία ενός οργανισμού με τα τους ανθρώπους της χρειάζεται απλά επικοινωνία και συνεργασία για να κτίσει την εμπιστοσύνη και την ασφάλεια, δύο βασικές αξίες οι οποίες δοκιμάστηκαν έντονα για όλους μας αυτόν τον καιρό. Το αναφέρω πολλές φορές ότι όλοι ο εργαζόμενοι ανεξαρτήτως ρόλου και ειδικότητας επιθυμούν η καθημερινότητα στη δουλειά να είναι ήρεμη, ειλικρινής και γνήσια…
Δεν χρειάζονται περισσότερες μελέτες να επιβεβαιώσουν την δύναμη της καλής επικοινωνίας, της δίκαιης συμπεριφοράς και της ελευθερίας της έκφρασης στον εργασιακό χώρο ώς απαραίτητο συστατικό για την υγεία και την ευημερία ενός οργανισμού όπου όλοι οι άνθρωποί της νιώθουν ασφάλεια, εμπιστοσύνη και χαρά να συνεργάζονται, να δημιουργούν και να εξελίσσονται ώς επαγελματίες και ώς άνθρωποι. Και όπως είχα αναφέρει και σε προηγούμενο άρθρο μου, «the things that cost the company the least, can usually have the most impact on peoples’ effort…».
Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση σε όλους!
