Ζούμε σε μια χώρα που τα πράγματα απλώς συμβαίνουν. Δεν έχουν αιτία ούτε αιτιατό. Έχουν όμως θύματα και συνέπειες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχουν ευθύνες. Ούτε υπεύθυνοι βέβαια.
Αναρωτιέμαι μερικές φορές αν σε κάποια από αυτές τις περίφημες άσχετες τροπολογίες σε άσχετα νομοθετήματα που εμφανίζονται εξπρές και κανένας δεν διαβάζει αλλά ψηφίζει (όχι δεν αναφέρομαι στον φίλτατο Μιχάλη, αυτός είναι ο μόνος που το παραδέχτηκε) πέρασε κάποια στιγμή και η επισημοποίηση του ότι το «κράτος» δεν έχει καμία ευθύνη.
Τι είναι κράτος; Καταρχήν όλοι οι εκλεγμένοι όπου δη. Μετά οι συνεργάτες τους. Και φυσικά οι κρατικοί λειτουργοί. Της κεντρικής, της αποκεντρωμένης και της τοπικής.
Δεν εξηγείται διαφορετικά γιατί επί τόσες δεκαετίες υπήρξε ένας μόνο υπεύθυνος: ο Άκης.
Δεν προτίθεμαι να κάνω ρετροσπεκτίβα σε ότι έχει καταστρέψει αυτή τη χώρα και το λαό της, ούτε να αναφερθώ στο βάθος της διαφθοράς του πολιτικού και κρατικού μηχανισμού και τι στοίχισε και στοιχίζει στον ελληνικό λαό. Είναι κουραστικό, χρονοβόρο και αποτελεί πολύτομο έργο και όχι ένα απλό σχόλιο.
Ας μείνουμε στο σήμερα. Σε αυτό το θλιβερό σήμερα.
Πανδημία, πλημμύρες, κακοκαιρίες, πυρκαγιές. Ο Κρατικός μηχανισμός παρόλο που κυβερνητικά στελέχη διατείνονταν ότι πάντα ήταν σε απόλυτη επιφυλακή κι ετοιμότητα, δεν μπόρεσε να διαχειριστεί αποτελεσματικά καμία κρίση τα τελευταία χρόνια.
Έγκαιρες προγνώσεις μετεωρολόγων είχαν καταστήσει σαφές ότι οι κακοκαιρίες Ζηνοβία, Μήδεια, Ιανός, Μπάλλος, Ελπίς θα πλήξουν συγκεκριμένες περιοχές. Έπειτα, έβγαινε το επιτελικό κράτος και δήλωνε πανέτοιμο. Οι πολίτες έμεναν μόνοι κι απροστάτευτοι, αποκλεισμένοι σε πλημμυρισμένα λεωφορεία, δρόμους, σπίτια, σχολεία.
Μια εβδομάδα τώρα ενημερωνόμαστε τρομολαγνικά για τον ερχομό της «Ελπίδας». Ήρθε. Και γονατίσαμε από τη συγκίνηση της ετοιμότητας του κρατικού μηχανισμού. Ειδικά στον ασφαλέστερο δρόμο της Ευρώπης. Ειδικά που τα ηνία της πολιτικής προστασίας τα έχει πολυδιαφημισμένη μεταγραφή επιπέδου Λατινοαμερικάνου βιρτουόζου αλάνας.
Αλήθεια το πρόβλημα ήταν ο Νίκος Χαρδαλιάς; Ή μήπως η επικοινωνιακή του διαχείριση σε μια κυβέρνηση που η επικοινωνία είναι αποδεδειγμένα το πολύ αδύνατο σημείο της.
Γιατί και η πολυδιακηρυγμένη ετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού αποδείχθηκε για ακόμη μία φορά επικοινωνιακό τρικ με χιλιάδες πολίτες εγκλωβισμένους σε Αττική Οδό, κεντρικούς δρόμους, αεροδρόμιο.
Αυτή την ώρα που γράφονται αυτές οι παράγραφοι περίπου 5.000 πολίτες παραμένουν επί 20 ώρες εγκλωβισμένοι στην κεντρικότερη (και ακριβότερη) οδική αρτηρία του Λεκανοπεδίου. Παράλληλα, περισσότερες από 24 περιοχές της Αττικής αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα στην ηλεκτροδότηση.
Το νέο ήθος, η νέα κουλτούρα διακυβέρνησης και η τεχνοκρατική προσέγγιση των προβλημάτων ήταν και αυτά πολυδιαφημισμένα. Σήμερα ποιοι θα αναλάβουν τις υπαρκτές ευθύνες; Ένας εκ προοιμίου ολίγιστος υφυπουργός εκ μεταγραφής και μια ιδιωτική εταιρία δεν είναι το επιτελικό κράτος.
Το «mea culpa» εν έτει 2022 δεν είναι πλέον αρκετό και απαιτείται επιτέλους αλλαγή νοοτροπίας. Ζητείται ελπίς και ας είναι αργά.
