Πιερρακάκης: Εξάλειψη των αόρατων δασμών στην Ε.Ε

Την ανάγκη εξάλειψης των αόρατων δασμολογικών που κατακερματίζουν την εσωτερική αγορά της Ευρώπης προκειμένου να οικοδομηθεί μια οικονομία που που καινοτομεί, ανταγωνίζεται και αναπτύσσεται, επισημαίνει με άρθρο του στη στήλη “By Invitation” του Economist o υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κ. Πιερρακάκης.

Όπως σημειώνει, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει δίκιο να στοχεύει τα επίμονα εμπόδια που κατακερματίζουν τις οικονομίες της ηπείρου. Αλλά, ενώ η κανονιστική σύγκλιση είναι αναγκαία, απέχει πολύ από το να είναι επαρκής.  Στο πλαίσιο αυτό προτείνει δυο ακόμη κρίσιμες μετατοπίσεις με στόχο ένα νέο ξέσπασμα ευρωπαϊκής ανάπτυξης: 

1. Πρώτον, απαιτείται μεγαλύτερη στρατηγική στόχευση ως προς την συγκέντρωση των πόρων—τομέα προς τομέα. Ας πάρουμε ως παράδειγμα τις τηλεπικοινωνίες. Είναι ένας κλάδος υψηλής κεφαλαιακής έντασης με συρρικνούμενα περιθώρια, αλλά απαραίτητος για την ψηφιακή ανταγωνιστικότητα. Σήμερα στην Ευρώπη, οι τηλεπικοινωνιακοί πάροχοι αντιμετωπίζουν 27 διαφορετικά ρυθμιστικά καθεστώτα και χρειάστηκε να περάσουν από 27 ξεχωριστές δημοπρασίες φάσματος 5G. Αυτό το μωσαϊκό κανονισμών αυξάνει το κόστος, καθυστερεί την ανάπτυξη και δυσχεραίνει την επίτευξη κλίμακας. Αντίθετα, η Αμερική έχει έναν μόνο ρυθμιστή, την Ομοσπονδιακή Επιτροπή Επικοινωνιών, και μία ενιαία διαδικασία κατανομής φάσματος. Στο μεταξύ, η Κίνα προχώρησε ακόμη περισσότερο, κατανέμοντας το φάσμα διοικητικά στους παρόχους, αντί να το δημοπρατεί, αναγνωρίζοντας ότι η αξία του 5G δεν βρίσκεται στα έσοδα από τις δημοπρασίες αλλά στις εφαρμογές και τις υπηρεσίες που επιτρέπει. Αν η Ευρώπη είχε υιοθετήσει μια συντονισμένη ή ακόμη και ενιαία ρυθμιστική προσέγγιση, ένα ενιαίο πλαίσιο δημοπρασιών και έναν κοινό μηχανισμό χρηματοδότησης για στρατηγικές επενδύσεις τεχνολογίας σε εφαρμογές 5G, ίσως να είχε τοποθετηθεί πιο πειστικά ως παγκόσμιος ηγέτης στην καινοτομία που βασίζεται στο 5G. Το κόστος ευκαιρίας του κατακερματισμού μετριέται όχι μόνο σε χαμένη αποδοτικότητα, αλλά και σε χαμένη ανταγωνιστικότητα.

2. Η δεύτερη απαιτούμενη αλλαγή είναι να ευθυγραμμιστούν οι ρυθμίσεις με τις αναπτυξιακές προτεραιότητες του μέλλοντος Ας πάρουμε τις δημόσιες συμβάσεις, που στην Ευρώπη διέπονται από την Οδηγία για τις Δημόσιες Συμβάσεις. Εδώ τα παραδοσιακά έργα κατασκευών προχωρούν πολύ πιο γρήγορα από τα ψηφιακά ή καινοτομικά έργα. Αν χρειάζεται περισσότερο για να προμηθευτούμε ένα σύστημα ψηφιακής ταυτότητας ή μια δημόσια πλατφόρμα ηλεκτρονικής υγείας από ό,τι για να ασφαλτοστρώσουμε έναν αυτοκινητόδρομο, τότε το θεσμικό πλαίσιο ασκεί σαφώς τροχοπέδη στις φιλοδοξίες. Σύμφωνα με τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, δεν πρόκειται απλώς για ζήτημα απλοποίησης. Πρόκειται για ζήτημα κατεύθυνσης. Το ερώτημα που πρέπει να θέτουμε δεν είναι «Πώς κάνουμε τις δημόσιες συμβάσεις ευκολότερες;» αλλά «Τι θέλουμε να επιτύχουν οι δημόσιες συμβάσεις;». Η απάντηση πρέπει να είναι: ανάπτυξη και καινοτομία. Αυτό σημαίνει επαναγραφή των κανόνων ώστε να είναι κατάλληλοι για ευέλικτη ανάπτυξη, συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα στην τεχνολογία και ταχεία υλοποίηση σε τομείς όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η κυβερνοασφάλεια, η ενεργειακή μετάβαση και η προηγμένη βιομηχανική παραγωγή.