Καθημερινά οργανισμοί αναζητούν τρόπους και μεθόδους να υποστηρίξουν, να ενδυναμώσουν το συναίσθημα των στελεχών και εργαζομένων τους, επενδύοντας στον ανθρώπινο παράγοντα ακόμα περισσότερο λόγω συνθηκών. Η πανδημία συνεχίζεται, ο ιός υπάρχει, η συμπεριφορά όμως των ανθρώπων αλλάζει και αυτό διαπιστώνεται καθημερινά σε όλους, στον τρόπο με τον οποίο κινούμαστε, επικοινωνούμε με τους υπολοίπους αλλά και χωρίς ιδιαίτερο φόβο πια, αντιμετωπίζουμε την κατάσταση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο κίνδυνος έχει περάσει. Παρατηρούμε όμως μια αλλαγή στην συμπεριφορά των ανθρώπων. Πολλοί επιθυμούν να επιστρέψουν στα γραφεία τους, στην καθημερινότητα τους και άλλοι έχουν αποκτήσει μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και τον τρόπο που διαχειρίζονται την ασφάλειά τους και νιώθουν έτοιμοι να αναλάβουν καθήκοντα …εκτός σπιτιού.
Η πορεία και η εξέλιξη της συμπεριφοράς είναι η αναμενόμενη και απολύτως φυσιολογική. Ο ιός αυτός πολλές φορές το αναφέρω είναι ένας συναισθηματικός ιός και η πανδημία αυτή είναι μια πανδημία αξιών!
Οι άνθρωποι πια μετά από ένα χρόνο πανδημίας έχοντας ζήσει όλα τα συναισθηματικά στάδια του “θρήνου” μιας χαμένης καθημερινότητας, έχουν καταλήξει στο τελευταίο στάδιο αυτό της αποδοχής. Ο κύκλος του “θρήνου” έχει αρχίσει να κλείνει. Από την άρνηση, το θυμό, τη διαπραγμάτευση και τη θλίψη, έχουμε πάει στην αποδοχή η οποία ως συναίσθημα σου δίνει και μια διαφορετική αίσθηση ελέγχου για τη ζωή σου και εκεί βασίζεται και η αλλαγή στην συμπεριφορά που παρατηρείται.
Στο στάδιο της αποδοχής ο άνθρωπος επιστρέφει στην κανονικότητα που έχει οριστεί και έχει δημιουργήσει τους τρόπους να την αντιμετωπίσει. Το ίδιο ισχύει και για τους οργανισμούς και τις εταιρείες. Όλοι έχουν αποδεχτεί ότι μερικά πράγματα έχουν αλλάξει και ότι θα παραμείνουν και αυτό ώς ένα βαθμό από μόνο του δημιουργεί ένα συναίσθημα βεβαιότητας και ελέγχου.
Τί εννοώ; Το γεγονός ότι ο καθένας από εμάς, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο αφουγκράστηκε τον εαυτό του, ανακάλυψε τα όριά του, τις ανάγκες του, τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του τις ψυχικές κυρίως, την περίοδο αυτή, αποτελεί και τη αρχή ενός τέλους της διεκδίκησης της ψυχικής του ισορροπίας και υγείας. Οι άνθρωποι δεδομένου ότι κατάφεραν να βγούν όσο το δυνατό αλώβητοι μετά από όλη αυτή την κατάσταση της πανδημίας, τους καθιστά περισσότερο δυνατούς στον να βάζουν τα όρια, να διεκδικούν την ηρεμία τους, την υγεία τους αλλά και τα θέλω τους προκειμένου να ορίσουν αυτό που λέμε work – life balance.
Με άλλα λόγια η περίοδο της πανδημίας ουσιαστικά έφερε στην επιφάνεια ό,τι σε θεωρητικό επίπεδο συζητείτο γύρω από έννοιες και όρους όπως αυτοί της επαγγελματικής εξουθένωσης, ανθεκτικότητας και άμεσης εφαρμογής αυτών σε πρακτικό επίπεδο πια. Αυτό που παρατηρούμε είναι ότι οι εργαζόμενοι αντιδρούν στην συναισθηματική πίεση, η οποία δεν αφορά στη δουλειά αλλά στη σχέση με τους συναδέλφους και τις ανεξέλεγκτες ώρες γραφείου. Το γεγονός ότι την περίοδο της πανδημίας η υγεία και η ασφάλεια ήταν οι βασικές αξίες που κλονίστηκαν, και όλοι μας προσπαθήσαμε να τις περιχαρακώσουμε από ένα ιό, φτάσαμε να τους δώσουμε την πραγματική αξία που έχουν για τη ζωή μας και να τις διεκδικούμε και να απαιτούμε να τις σέβονται όλοι γύρω μας ακόμα και μετά την πανδημία.
Έρχεται επομένως μια νέα εποχή και στον χώρο των επιχειρήσεων ώς προς τις συνθήκες συνεργασίας, επικοινωνίας και διαμόρφωσης κουλτούρας όπου θα την χαρακτηρίζαμε πια ώς ανθρωποκεντρική. Η νέα εποχή σε πρακτικό επίπεδο πια καλεί όλους τους leaders και managers να εφοδιαστούν με δεξιότητες που θα μπορούν να ανιχνεύουν τυχόν συναισθηματικά προβλήματα των ομάδων τους, επικοινωνιακά θέματα μεταξύ των εργαζομένων και του τρόπου συνεργασίας αλλά και να αντιλαμβάνονται τα όρια ενός εργαζομένου να ορίσει για τον ίδιο τί σημαίνει έλεγχος της ισορροπίας μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής. Τα μέσα υπάρχουν και η τεχνογνωσία και θα παραμείνουν δημιουργώντας ένα περιβάλλον εργασίας όπου ο κάθε εργαζόμενος θα μπορεί να ορίζει και να ελέγχει χωρίς επιπτώσεις στην παραγωγικότητά του.
Βασικός παράγοντας είναι ο κάθε εργαζόμενος να εκπαιδευτεί στον τρόπο διαχείρισης της νέας αυτής “ελευθερίας” κινήσεων όπου με τον ορθό τρόπο αυτό θα οδηγήσει σε καλύτερη απόδοση, ανεπτυγμένη δημιουργικότητα, ανθεκτικότητα αλλά κυρίως ευτυχία και ικανοποίηση ότι μπορεί και επιλέγει τον τρόπο που θα αποδίδει καλύτερα στην εργασίας του.
Η ευτυχία είναι επιλογή όταν μπορείς να την υποστηρίξεις με εφόδια, γνώσεις, δεξιότητες, σωστή συμπεριφορά και κουλτούρα ανεξαρτήτου του ρόλου που κατέχεις, εργαζομένου ή οργανισμού. Οι αξίες έχουν ήδη τεθεί, δοκιμαστεί και αναγνωριστεί στη ζωή του καθενός και η ανάπτυξη αυτών μόνο θετικό αντίκτυπο μπορεί να έχει σε όλους!
